Gór mi mało i trzeba mi więcej....

Ciężko powiedzieć czy to dzisiejsza deszczowa pogoda sprawiła, że zatęskniło mi się za górami jeszcze bardziej, ale faktem jest, że chętnie rzuciłabym wszystko, spakowała plecak i ruszyła ku kolejnej przygodzie. Co one mają w sobie takiego, że człowiek czeka na kolejny raz z niecierpliwością, wręcz czasem z podnieceniem. Uzależniły nas od siebie?!? Chyba trzeba się przyznać - Tak jest to nasze uzależnienie!! Ale co najważniejsze, my z tego uzależnienia nie mamy zamiaru się leczyć, ba mamy zamiar się w nim zapadać bezgranicznie i na zawsze :)

Mówi się, że góry upajają - człowiek raz uzależniony jest nie do wyleczenia! Prawda?? W naszym przypadku jest to stwierdzenie trafne jak szóstka w totolotka :) Pierwsze wyprawy były nieśmiałe, raczej opiewały w wycieczki mało oryginalne. Ale powoli, powoli góry nas wciągały, upajały i dawały nam niewyobrażalne szczęście, że nie mogło być inaczej - wpadliśmy jak śliwki w kompot i tak już zostało. I mam nadzieję, że zostanie do końca życia :) Nasze wyprawy z czasem stały się coraz bardziej wymagające kondycyjnie, coraz częstsze, aż stały się stałym punktem na naszej mapie wyjazdów. Rok bez chociaż jednej wycieczki w góry, jest rokiem straconym :) Zakochiwaliśmy się w górach stopniowo. Czasem ta miłość jest naprawdę ciężka, czasem człowiek umęczony, wyglądający jak siedem nieszczęść przeklina sam siebie, że akurat taką miłość znalazł. A nie mogliśmy zbierać znaczków ??? 

A no nie mogliśmy, bo to zbyt monotonne i nudne :) A my lubimy wyzwania!! Stawiamy sobie coraz ciekawsze cele, planujemy coraz ciekawsze trasy, pokonujemy swoje słabości. Odwiedzam różne miejsca i w górach każdy z nas bez mrugnięcia okiem może głośno powiedzieć - JESTEM SZCZĘŚLIWYM CZŁOWIEKIEM!!! 

Niedzielni turyści z Krupówek drapią się w głowę i zastanawiają - co takich zapaleńców jak my ciągnie na szczyty. Po co się tak męczyć i wspinać na szczyt, żeby zaraz z niego zejść??

Przecież, można posiedzieć na Krupówkach, albo podjechać bryczką do Morskiego Oka i góry podziwiać. Tak więc odpowiadam - oczywiście można, ale po co?? Jaka z tego satysfakcja??

A my z góry widzimy wszystko wyraźniej, wszystkie problemy dnia codziennego stają się jakby mniejsze, człowiek niejednokrotnie pokonuje swoje słabości i sprawdza się sam. Aż w końcu dochodzi do wniosku, że takie problemy to nie problemy  :) A przede wszystkim, tej przygody i widoków, które jest nam dane oglądać ze szczytów, nikt nam nie zabierze. 

Góry stały się naszą pasją, naszą miłością. Dają nam wielką satysfakcję, ale też uczą pokory i dystansu do samego siebie. Każdy zdobyty szczyt jest nagrodą.  W górach jest wszystko co kochamy. Góry mają w sobie to coś, są jakby bliżej nieba, a w końcu nie każdemu jest dane być bliżej chmur, czasami nawet wręcz ich "dotykać". Tak- zawsze w górach towarzyszy naszej górskiej rodzinie hasło przewodnie - Ale MY mamy piękne życie!!!! Tak więc czekamy z niecierpliwością na kolejna wyprawę, żeby znowu poczuć tą górską wolność!!! Love mountains!!!!

Tak dla takich widoków warto żyć :) Ale My mamy piękne życie!! Z niecierpliwością czekam na kolejną przygodę, kolejną wyprawę i niezapomniane wspomnienia!!